Laatst hoorde ik iemand praten over een situatie waarin alleen geweldloos communiceren niet voldoende zou zijn. De weerstand van de betreffende doelgroep was zó groot, dat juist krachtige taal nodig zou zijn. Vaker hoor ik variaties op deze gedachte: eventjes niet geweldloos, maar “gewoon de confrontatie aangaan en ze de waarheid vertellen”. Met andere woorden: geweldloos zou prima toereikend zijn, maar slechts tot een bepaald niveau van weerstand.

 

Misverstand

Wat mij betreft dekt deze gedachte het grootste misverstand rondom Geweldloze Communicatie. Het veronderstelt dat geweldloosheid alleen zachtheid vertegenwoordigd. Het tegenovergestelde is waar. Juist in de heftigste situaties toont Geweldloze Communicatie zich de enige effectieve aanpak en in die zin de krachtigste.

 

Geweldoos geweld uitoefenen

Wat veel mensen niet weten is dat Geweldloze Communicatie ook zaken als beslissingen nemen, grenzen stellen, iets eisen en zelfs het gebruik van fysiek geweld kan omvatten. Alleen gebeurt dit op een andere manier. Namelijk: er is altijd oog voor gevoelens en behoeften van alle partijen. Geweldloos communiceren betekent niet de confrontatie vermeiden, maar de confrontatie verrijken met iets extra's: de eigen kwetsbaarheid.

 

Voorbeeld: eenzijdige beslissing zonder dialoog

Laat ik een fictief, maar wat extremer voorbeeld nemen:

 

“Ik sluit je op, omdat je een vuurwapen bij je droeg.”

 

In deze formulering wordt de handeling (het opsluiten) gekoppeld aan het gedrag van de ander (wapenbezit). In dezelfde situatie kan ik Geweldloze Communicatie toepassen. Ik sluit  de ander bijvoorbeeld nog steeds op, maar koppel de handeling aan mijn gevoelens en behoeftes:

 

 “Ik word bang als ik zie dat je een vuurwapen draagt. Ik wil zorgen voor mijn veiligheid en die van anderen. Daarom sluit ik je op.”

 

Van het integreren van gevoelens en behoeftes in uitdagende situaties gaat een ongekende kracht uit. Deze zet eenzijdige beslissingen of fysiek handelen in een heel ander licht.